LEPRECHAUN
W mitologii irlandzkiej Leprechaun (czytaj Leprikon) to zamieszkujący Irlandię rodzaj skrzata. Z wyglądu, leprechaun przypomina drobnego, włochatego, starego człowieczka, o pomarszczonej twarzy i wzroście przeważnie nieprzekraczającym trzech stóp (ok. 93 cm). Nosi kapelusz, skórzany fartuch roboczy, wełnianą kamizelkę, krótkie spodnie, długie pończochy, wszystko to w kolorze zielonym, i buty ze srebrnymi sprzączkami. Zawsze nosi brodę i zwykle pali fajkę. Ma zawsze przy sobie dwie sakiewki: jedna zawiera srebrną, a druga złotą monetę. Srebrna moneta służy Leprechaunowi do płacenia za wszelkie potrzebne mu dobra; dzięki swej magicznej mocy zawsze znika z kieszeni sprzedającego i powraca do pierwotnego właściciela. Złota moneta służy mu za łapówkę dla każdego, który go schwyta; po zamianie właściciela zamienia się błyskawicznie w popiół lub w suche liście.
Według folkloru spotkanie leprechauna jest wydarzeniem bardzo rzadkim, Leprechauny są samotnikami, mieszkającymi w odległych miejscach i zajmują się wyrobem butów. Nazwa Leprechaun znaczy dosłownie „szewc”. Stąd jego obecność zdradzają czasem rytmiczne uderzenia jego szewskiego młotka, jeżeli akurat pracuje. Leprechauny znają miejsca, w których zakopane są skarby, jakimi często są gliniane naczynia wypełnione złotem. Jeżeli jeden z nich zostanie złapany to zdradzi to miejsce, ale kosztowności nie odda łatwo, skąd wzięło się powiedzenie, że skarb leprechauna leży „po drugiej stronie tęczy” (czyli jest nie do zdobycia).

DZIECI LIRA
Legenda Dzieci Lira opowiada historię czwórki rodzeństwa, trzech chłopców i jednej dziewczynki. Dziewczynka miała na imię Fionnuala a chłopcy Aodh, Fiachra i Conn. Ich matka zmarła, ale wciąż mieli miłość swego ojca, Lira. Lir ponownie się ożenił z siostrą zmarłej żony, o imieniu Aoife. Zazdrosna macocha nie mogąc pogodzić się z faktem iż Lir oddany jest całym sercem swoim dzieciom przeklęła je zamieniając w łabędzie, które miały spędzić 900 lat na wygnaniu. 300 lat w okolicy jeziora Lough Derravaragh, w pobliżu którego znajdował się zamek ich ojca, kolejne 300 lat w okolicach Sea of Moyle (w pobliżu Ballycastle, u wybrzeży znajduje się niewielka wyspa Rathlin Island, siedlisko ptaków, w czasie migracji jesiennej łabędzie z rejonu Islandii przybywają do Irlandii aby tutaj przetrwać zimę, ich rozlegający się płacz w rejonie Causeway Coast i Ballycastle Bay przypomina mieszkańcom ich ulubioną legendę), ostatnie 300 lat miały spędzić na jeziorze Isle of Glora w hrabstwie Mayo. Ich historia kończy się z czasem przybycia Świętego Patryka do Irlandii, to wówczas zdjęto z nich klątwę za pomocą chrztu świętego, jednak ich ludzkie ciała zestarzały się, i cala czwórka umarła w jednym czasie.
HARFA DAGDY
Dagda to główne bóstwo celtyckie występujące w mitologii iryjskiej. Jego imię oznacza „Dobry Bóg” lub „Dobra (w znaczeniu zręcznej) Ręka”. Znany jest również jako Cera (Stwórca), Ruaidh Rofhessa (Czerwonowłosy Doskonałej Wiedzy). Był bogiem druidów, rolnictwa, obfitości i płodności. Uosabiał doskonałość, posiadał tajemną wiedzę doskonałą.
Dagda posiadał bogato zdobioną magiczną harfę wykonaną z dębu, która, gdy Dagda na niej zagrał, ustawiała pory roku we właściwym porządku; iektóre źródła mówią, że była ona używana do wydawania rozkazów podczas bitew. Pewnego razu harfa została skradziona w chaosie bitwy. Złodzieje uciekli i schronili się w opuszczonym zamku, ale Dagda i mała grupa jego żołnierzy potajemnie szli za nimi. Dagda zawołał do swojej harfy i przyfrunęła z powrotem do prawowitego właściciela. Dagda uderzył trzy razy harfę, po zapewnieniu bezpiecznej ewakuacji swoich żołnierzy. Pierwszy dźwięk wywołał łzy w oczach wszystkich, kolejny wywołał śmiech, a ostatni umieścił wrogów w głębokim śnie.
Harfa jest oficjalnym symbolem Irlandii.